در سال 1365 وقتی که دولت فرانسه رهبری سازمان مجاهدین را از فرانسه بیرون کرد، وانمود کردند که اخراجشان به اختیار بوده تا با استقرار در«جوار میهن» و آغاز«فاز نظامی»، آخرین مرحله از نقشه های نبوغ آسای مسعود رجوی را به اجرا درآورند و تنها آلترناتیو دموکراتیک و ممکن را به حکومت برسانند.

مهدی ابریشمچی در آن زمان گفت: ما در مرحله انتقال حاکمیت سیاسی قرار گرفته ایم و فقط یک قلم آن که پیروزی نظامی است باقی مانده، او حتی برحسب فرهنگ توتالیتری این سازمان که مشروعیت هر چیزی را در انطباق آن با وضعیت مجاهدین محک می زند، اعلام کرد که: بعد از این حضور نیروهای مخالف رژیم در اروپا نامشروع بوده و با ماندنشان در خارجه خواهند سوخت!

آنان البته در مورد خودشان هم می گفتند که: ما درعراق بیش از یکسال نمی توانیم بمانیم وگرنه خواهیم سوخت، اما آتش جنگ، نان رجوی را پخت و خونی که رجوی، آرزو داشت فرش قرمزی از مهران تا تهران زیر پایش پهن کند. فقط به کار آن آمد، که خط قرمزی بر استراتژی نظامی مجاهدین بکشد، چون پایان جنگ به نتایج مورد نظر رجوی منتج نشد.

نقشه رجوی همراه رؤیاهایش و نیز خوش باوری بخشی از مجاهدین بر باد رفت، گفته بودند اگر بیش از یکسال درعراق بمانند"می سوزند" در حال حاضر که بیش از چهارده سالیست که آنجا مانده اند، در این مدت ارتش بازیها و مانورهایی که هدفی جز سرگرم نگهداشتن افراد و گرفتن عکس های یادگاری نداشته اند، نتوانسته اند چاره ای برای این وضعیت آچمز باشند و حتی مانع گسترش احساس فریب خوردگی و خیانت شدگی در میان نیروهای سازمان مجاهدین گردند.

وارد کردن انواع فشارها به این نیروها از قبیل جدا کردن زنان از شوهران، گرفتن کودکان از مادران یا پدران"مسئله دار" زندانی کردن، شکنجه های روحی، گرسنگی دادن، سوق دادن بسوی خودکشی، ضبط گذرنامه ها، ایجاد مشکلات امنیتی وغیره... نتوانسته است گسترش بی اعتمادی و ترک صفوف این سازمان را مهار کند.

مجاهدین وقتی تازه به «جوار میهن» رفته بودند می گفتند که عراق آخرین کشور قبل از رفتن به ایران خواهد بود، حالا بعد از14 سال می بینیم که برای چندمین بار سر خر را به طرف اروپا و آمریکا کج کرده اند( جائیکه ماندن در آن نامشروع و سبب سوختن بود!).

وقتی اروپا را ترک می کردند می گفتند:«ما در اروپا دیگر کاری نداریم، جنگ واقعی با رژیم در پشت مرزهاست، حالا به اروپا و آمریکا بر می گردند و دامان امپریالیزم، چون در جوار میهن کاری ندارند و رشته هایشان پنبه شده».