اینکه چرا رجوی درسال 64انقلاب ایدئولوژیک رابراه انداخت وسپس به جریان رهبری زنان پرداخته دلایل متعددی داشته و به آن پرداخته شده است، ولی تا آنجایی که بطور مشخص و روشن می توان اشاره کرد به نظر می رسد که پس از ضربات فراوان و متعددی که سازمان از رژیم دریافت کرد و تعداد بسیاری از شبکه ها و افراد آن، چه در زندان ها و چه خارج از زندان ها لو رفتند و به شدت سرکوب شدند و در لاک دفاعی فرو رفتند، همه این ها در مجموع به بن بستی انجامید که چشم انداز روشنی را برای مجاهدین در پی نداشت.

طبعاً نظرها در این شرایط سخت به عامل و مسئول این جریانات و خطاها یعنی رهبری متوجه می شد و اما و اگرهایی در ذهن افراد به وجود می آمد. درست در همین شرایط مسعود رجوی با مطرح کردن هم ردیفی مریم عضدانلو و ارتقای او به مقام هم ردیفی با خود (بعنوان بالاترین مرجع در سازمان مجاهدین) در واقع گامی بلند در جهت تثبیت قدرت خود و حذف رقبای تشکیلاتی از جمله علی زرکش و سایر اعضای باسابقه برداشت و تقصیر همه شکست ها و ضعف ها را به گردن آنها انداخت. مریم با قرار گرفتن در این موضع به ستایشگر مسعود رجوی مبدل شد و نقش بهترین شاگرد دست پرورده او را بعهده گرفت که بیش از هرکس به ارج و شأن مسعود رجوی پی برده و می تواند او را به دیگران و سایر اعضاءِ بهتر بشناساند. در این مقطع بود که شعار« ایران رجوی، رجوی ایران» رسماً به عنوان شعار ایدئولوژیک و محوری مجاهدین مطرح شد، با این توجیه که ضعف جنبش های گذشته در ایران همواره مشخص نبودن فرد رهبر بوده و بایستی تا می توان نقش او را به دیگران و مردم شناساند تا جنبش انقلابی به یغما نرود.

به همین دلیل به بزرگ نمایی و تبلیغات وسیع و دامنه داری در مورد ویژگی های «رهبر خاص الخاص» و«رهبر ایدئولوژیک» دست زدند، یعنی یکبار دیگر به شیوه ای پیچیده تر زن وسیله ای شد در خدمت رهبر و اجرای بهتر مقاصد او در راه کسب و اعمال قدرت ایدئولوژیکی و تشکیلاتی که در بطن خود راه را برای نمایش قدرت رهبر و سرکوب رقیبان باز کرد.

انقلاب ایدئولوژیک سال 64 و هم ردیفی مریم رجوی، پیامدهای مشخص تشکیلاتی خود را به همراه داشت که به اختصار می توان به تشکیل هیئت اجرایی و انحلال دفتر سیاسی و کمیته مرکزی و حذف علی زرکش به عنوان جانشین مسعود رجوی اشاره کرد و پیامد ایدئولوژیک مشخص آن، جا انداختن مفهوم رهبری عقیدتی(مسعود رجوی) ضرورت وصل به آنها در ورای همه معیارهای تشکیلاتی و سیاسی بود.

در فاصله این دوره تا سال 68 که مقطعی دیگر از سیاست مشخص مجاهدین درباره تشکیلات واعضا است، تمامی بدنه مجاهدین به عراق منتقل شد.وفصلی دیگربسا سرکوبگرانه ترووحشیانه تر درسرکوب منتقدین واعضای باسابقه درسازمان وتوسط رهبری "خاص الخاص "طراحی وبه اجرا گذاشته شد.