از سال64 که بحث انقلاب ایدئولوژیک شروع شد، بحث ها و تئوری هایی مثل انفجار ایدئولوژیک- رهایی و تبدیل شدن فرد به یک شخصیت جدید مطرح بود، شخصیتی که کیفاً متفاوت از شخصیت قبلی بود و در این رابطه بحث هایی مثل E=MC2 مطرح بود، به این معنی که براساس تئوری انیشتین با شکافتن هسته اتم انرژی غیرقابل وصفی از آن بدست می آید که کاملاً متفاوت از شکل قبلی آن است.

بعدها این بحث ادامه پیدا کرد تا سالهای 1359و1370 و شاید عده ی زیادی در سازمان بودند که این بحث ها را باور کرده بودند و برای رسیدن به این حالت روحی تلاش می کردند.

بعدها با کش پیدا کردن و فرسایشی شدن این قبیل بحث ها مشخص شد که اولین کسانی که به این بحث ها اعتفاد ندارند و جدی نمی گیرند رهبران سازمان هستند، زیرا اگر کسی با تلاش و کوشش فراوان و انواع ریاضت کشیدن ها به یک حالت روحی متعالی دست پیدا می کرد او را مورد تمسخر قرار می دادند، در سالهای بعد از دهه هفتاد تعداد زیادی ادعای دست یافتن به رهایی و تحولات درونی را داشتند، ولی غالباً توسط تشکیلات سازمان مورد مجازات قرار می گرفتند، بصورتیکه بسیاری از آنها به دلیل ریاضت های روحی دیوانه شدند.

در ادامه روشن شد که در واقع بحث انقلاب و کسر رهایی چیزی جز بازیچه ای از طرف رهبری سازمان برای سرکوب اعضاءِ نبوده و کسانی که در کمال سادگی قوانین آن را بکار می گرفتندهم هیچگاه مورد تشویق سازمان قرار نمی گرفتند.

سازمان فقط کسانی را انقلاب کرده می دانست که اهداف تشکیلاتی- ایدئولوژیک سازمان را اجرا کنند، یعنی کسانیکه مصلوب الهویه و شخصیت باشند و در تمام ابعاد در خدمت رهبری باشند و هیچ سئوال و انتقادی نسبت به خطوط ایدئولوژیک و سیاسی سازمان نداشته باشند.

برای همین بیشتر، افراد چاپلوس و تملق گو جذب می شدند و در مقاطعی هم زنان را ترجیح می دادند، به دلیل آنکه رهبری و مدیریت آنها کار رهبر را ساده می کرد، پس در واقع می توان نتیجه گرفت که بحث انقلاب و رهایی از ابتدا یک چیز خود ساخته و برای بهره برداری تشکیلاتی بوده است و اولین کسانیکه به این تغییرات و انقلاب درونی معتقد نبودند، همان رهبران سازمان بوده اند.