آزادی سنگ زیر بنای حکومت های روی زمین، شعار و ادعای همه حاکمان است، مردم آزادی می خواهند و حکومت ها آزادی می دهند. آزادی در میان فرقه رجوی نیز لبریز است، ولی شرط و شروط دارد، اعطای آن مرز سرخ می شناسد، آزادی به هرکس و ناکسی نمی دهند، بهاءِ دارد و برایش معیار تعیین کرده اند، درست مانند سایر سرزمین ها که آزادی را در چارچوب خاص عرضه می دارند، بارها خوانده ایم که شخص تا حدی آزاد است که آزادی دیگران را سلب نکند، عبور از مرز آزادی در گروه و دسته و فرقه و حکومتی مشکل ساز است، تضاد و اختلاف و درگیری و دستگیری سرکوب و زندان و حتی حذف فیزیکی بدنبال دارد. بعضی مواقع مانند این است که پا روی دم مار گذاشته و آزادی مار را نقض و او را وادار به نیش زدن و خود را مستحق نیش خوردن نماییم. نقض مقررات و قوانین نیز سلب آزادی ادامه حاکمیت در حکومت هاست، در فرقه رجوی نیز همین است، وگرنه به جداشدگانی که بطور خود جوش، بدون حمایت دیگران با حداقل امکانات تبلیغاتی به افشاگری بپردازد چند نفری را به دور خود جمع کند، نمی شود حمله کرد و آن ها را زیر مشت و لگد گرفت و سرکوب کرد، چرا؟ چون این ها که روزگاری زیر شکنجه و زندان رجوی بوده اند، امروز می خواهند تلافی کنند و با فرقه ای که مدعی آزادی و دمکراسی است تسویه حساب کنند.

رجوی ها هم برای ضرب و شتم قاعده و قانون دارند، حکم و فرمان صادر می کنند، بی خودی کسی را کتک نمی زنند، همانطوریکه لقمه چرب و شیرین مفت به کسی نمی دهند، این جداشدگان پا را از گلیم خود درازتر کرده و گویا بر فرش دیگران نشسته اند، همان حکمی برایشان صادر می شود که برای عوامل رژیم تعیین شده، منتها امروز که مجاهدین خلع سلاح شده اند به جای گلوله کارد و قمه به رویشان می کشند تا آنها باشند آزادی رجوی را سلب نکنند و منبعد مواظب رفتارشان باشند.

ولی این سؤال پیش می آید، پس تکلیف آزادی چه می شود، باید گفت که این کلمه یک شعار است، هرجا بروید آسمان همین رنگ است، چه داخل فرقه رجوی و یا اروپا و آمریکا و شاخ آفریقا می نویسند دمکراسی و می خوانند حکومت مردم بر مردم، ولی شعاری بیش نیست، در فرقه رجوی آزادی فقط در محدوده سکت و بسته درون تشکیلاتی آنهم به صورت مشروط اعمال می شود که به درد بیرون از حصارها نمی خورد و یا دمکراسی در حقیقت رابطه مرشد و مریدان است که رجوی در رأس فرقه بر زیر دستان رهبری می کند، غیر از این نبوده و نیست، اعضاءِ اجازه قدمی فراتر از مرزی که برایشان ترسیم شده ندارند، قلم پایشان خرد می شود، مسئله دار می شوند و کارشان به جای باریک می رسد، از هر آنچه آزادی به پایشان ریخته شده محروم می شوند و اگر روزی از فرقه جدا شوند جواب سلامشان مشت و لگد است حق ندارند از اذیت و آزارهایی که رجوی بر آنها روا داشته سختی به میان آورند، یعنی حتی بیرون از فرقه حق افشاگری را ندارند، آزاد نیستند.

در اینجا ادعای رجوی که از صبح تا شب از آزادی و دمکراسی می گوید و وعده می دهد زیر سؤال می رود، چون کسی که طاقت شنیدن صدای مخالفان و منتقدان را ندارد، به کسی اجازه اعتراض نمی دهد، فعالیت ناراضیان را به شدت سرکوب می کنند، نمی توانند پرچمدار آزادی در ایران آینده برای مردم باشد، رجوی نمی تواند با چند نفر جداشده کنار بیاید، چطور با70 میلیون ایرانی می تواند سازگار باشد، آنهم مردمی که لحظه ای سایه رجوی را تحمل نمی کنند و به او امان نفس کشیدن نخواهند داد، اگر آزادی و دمکراسی که رجوی در وصف آن می گوید و قرار است برای پیر و جوان به ارمغان آورد، در فرقه رجوی و بین اعضاءِ وجود داشت، امروز چند هزار نفر مظلومانه درعراق گرفتار نمی شدند و به زنجیر کشیده نمی شدند، وقتی هر در و پنجره ای برای رهایی و فرار از زندان بسته است، فقط رجوی فرمان می دهد و دیگران محکوم به اطاعت اجباری هستند نه آزادی وجود دارد و نه دمکراسی، بلکه خفقان مطلق است.