بار دیگر نیروهای عراقی مستقر در اردوگاه عراق جدید (اشرف سابق) در پنجشنبه شب 26 فروردین 89 اقدام به تنبیه جمعی ازعوامل و سرسپردگان رجوی، کتک کاری و مجروح کردن 5 نفر از آنان نمودند. خبرهایی که حول درگیری نیروهای عراقی و رجوی ها رسیده حکایت از تشدید تضاد و تمرد رجوی ها از مقررات تعیین شده توسط عراق دارند. رجوی از دیدار اسرا با خانواده هایشان جلوگیری می کند. خانواده هایی که برای ملاقات فرزندانشان به درب ورودی اشرف رفته اند و در بلاتکلیفی و انتظار به خشم آمده اند، برای اینکه فریادشان را به گوش رجوی و اسرای دربند او برسانند از بلندگو استفاده می کنند، اعتراض و انتقاد و افشاگری خانواده ها رجوی ها را سخت عصبانی کرده و آنها را به مقابله به مثل کشانده، جنگ بلندگوها را به راه انداخته اند. در حقیقت جنگ الکتریکی از نوع صوتی بین خانواده ها و رجوی در جریان است، نیروهای عراقی از رجوی ها خواسته اند در ساعات شب بلندگوها را خاموش و مراعات حال دیگران را نمایند، ولی از آنجا که تروریست های ضد خلق پایبند هیچ قاعده و قانون و دستوری نیستند، از خاموش کردن صدای گوش خراش بلندگوها خودداری می کنند، همین بهانه ای می شود تا نیروهای عراقی به داخل اردوگاه بروند و با تنی چند ازعوامل رجوی درگیر شوند، در نتیجه چند نفر از فریب خوردگان زخمی و مسئله پایان می پذیرد.

بعد از اینکه سرسپرده های رجوی کتک مفصلی نوش جان کردند، نوبت به جیغ و داد کشیدن رجوی از اروپا تا آمریکا رسید که آهای اوباما و ای اسرائیل و سازمان ملل و اروپائیان به داد اشرف برسید که عوامل رژیم آمدند و زدند و کشتند و رفتند. رجوی به عادت همیشگی یک ساعت می جنگد و یک سال تبلیغات راه می اندازد و مظلوم نمایی می کند؛ کیست که از پیشینه و ترفند و فریبکاری رجوی با خبر نباشد؟ ما که تاکنون بارها دیده و شنیده ایم.

آیا اگر رجوی سد راه و مانع خانواده ها نشود و از ملاقات آنها با فرزندانشان جلوگیری ننماید، خانواده ها برای رساندن اعتراضشان از بلندگو استفاده می کنند؟ هرگز" تا نگیرد طفل کی نوشد لبن"

رجوی از صدای بلندگوها و افشاگری خانواده ها ترس و واهمه دارد، چون می داند عواقب تلخ ریزش نیروها و جدایی اعضاءِ از فرقه را به دنبال دارد، پس چرا مانع دیدار خانواده ها با اسرا می شود، باز چون می ترسد با ملاقات زندانیان با خانواده ها و در آغوش گرفتن عزیزانشان جرقه انقلاب و جدایی و فرار و مسئله دار شدن زده شود، از گذشته می ترسد، چون هر ملاقاتی به ریزش یک و چند نفر از اعضای فرقه انجامیده است، پس در این بین چه خاکی بر سر کند؟ ملاقات را بپذیرد و یا شاهد شنیدن فریادهای خشم باشد.

به خانواده ها عوامل رژیم می گوید، آنان را مزدور می گوید، از طرفی رژیم هم خانواده ها را وابسته به منافقین می نامد، خانواده هایی که قربانی بلند پروازی ها و مزدوری لجام گسیخته ی رجوی برای بیگانگان شده اند. راستی تکلیف پدران و مادرانی که فرزندانشان فریب رجوی را خورده اند چیست؟ آنها باید چه راهی را برای نجات عزیزانشان در پیش گیرند که نه از سوی رژیم تحت تعقیب قرار گیرند و نه خشم رجوی را برانگیزانند؟

وقتی در فرقه ای تروریستی آزادی و دموکراسی وجود ندارد، تشکیلاتی سکت و بسته اعضای نگونبخت را قفل و ارتباط آنها را با جهان خارج قطع کرده، تکلیف چیست؟ در چنین شرایطی حداقل وسیله ساده برای برقراری ارتباط با اسرا استفاده از بلندگو و فریاد کشیدن است، تا شاید قربانیان فرقه از خواب غفلت بیدار شوند، به خود آیند و راهی برای نجات در پیش گیرند، هرچند رجوی را خوش ننماید و به جیغ و داد بپردازد و بلندگو را با بلندگو جواب دهد.

و اما سرسپردگان وعوامل ساده لوح و گوش بفرمان رجوی که خود را سپر بلای رهبر در سوراخ خزیده و فراری اشان کرده اند، اگر لحظه ای فکر کنند، به خواست خانواده توجه کنند، هرچه زودتر خود را از مهلکه و باتلاق رجوی نجات خواهند داد، بیچاره فریب خورده ای که بدون داشتن حداقل شناخت از رجوی و سوابق او، با چشمان بسته به دام افتاده، در حقیقت به مهره ای حلقه بگوش، بی اراده تبدیل شده که آینده ای تلخ پیش رو دارد.