در سابقه پر فراز و نشیب سازمان خصوصاً از دورانی که سکان سازمان به دست مسعود رجوی افتاده است، فاجعه های زیادی در سازمان رخ داده است که دود آن به چشم مردم ایران و اعضای سازمان رفته است.

مجاهدین خلق عادت ندارند از هیچ یک از تصمیمات خود، هرچقدر هم که تصمیم و اقدامی اشتباه، زیانبار و مهلک بوده باشد، کوچکترین انتقاد بکنند. یکی از این تصمیمات و اقدامات فاجعه آمیز، عملیات" فروغ جاویدان" در مرداد ماه سال 67 بود که دوباره پس از سالها در نشریات خود به تجلیل پرشور بودن از آن پرداخته است.

پیامدهای فاجعه بار این اقدام که مجاهدین می کوشند آن را در پس تبلیغات و ستایش های بی مایه پرده پوشی کنند، تنها محدود به این سازمان نماند و گریبان مردم ایران را گرفت.

برخلاف آنچه مجاهدین اکنون وانمود می کنند، یورشی که آنها در سال 67 درغرب کشور به راه انداختند، مرحله ای از آمادگی«ارتش آزادیبخش» در سرنگونی رژیم نبود، هدف این عملیات بر پایه یک ارزیابی ساده انگارانه، یکسره کردن کار رژیم بود و سالها چنین تبلیغ کرده بودند که پایان جنگ ، پایان عمر رژیم است.

به زعم مجاهدین رژیم در ضعیف ترین شرایط قرار داشت و همین مجاهدین را در فکر خود که پایان عمر رژیم فرا رسیده است مصمم تر ساخت، مجاهدین به کرمانشاه یورش بردند تا تهران را تسخیر کنند، اما عملیات به بهایی گران شکست خورد، هدف هایی که مجاهدین بعداً برای آن عنوان کردند، همه اش ساختگی بود و نشانه آنکه آنها در رسیدن به هدف های واقعی«فروغ جاویدان» کاملاً شکست خوردند. نتیجه این اقدام فاجعه بار برکسی پوشیده نیست، مردم از حمله مجاهدین استقبال نکردند، آنها از جنگ خسته بودند و سازمان مجاهدین می خواست جنگ تازه ای را بر کشور تحمیل کند، مردم صلح می خواستند کشور به آرامش و سازندگی و گشایش فضای سیاسی و اجتماعی نیاز داشت، نه جنگ و خونریزی و خرابی های جدید، مجاهدین نه به این خواست های مردم توجه کردند و نه به منافع ملی کشور، این عمده ترین دلیلی بود که آنها حتی قبل از رسیدن به کرمانشاه به سختی شکست خوردند.


دررابطه با فروغ جاویدان که تنها نتیجه اش قتل عام بزرگ و یک فاجعه هم برای مردم ما و هم برای خود مجاهدین بود، رهبری مجاهدین در مقابل نتایج آن مسئول است و باید در مقابل مردم پاسخگو باشد. ستایش و تجلیل این عملیات نه نتایج فاجعه بار آن را خواهد پوشاند و نه ذره ای از مسئولیت رهبران مجاهدین در برابر آن خواهد کاست.