سالهای سال در سازمان مجاهدین( فرقه رجوی) را در محاصره انواع توهمات سپری کردیم، سالهای سال انتظار و توهم از اینکه خلق قهرمان! با شکستن طلسم اختناق( از اصطلاحات رجوی) بپا خواهد خواست! و رهبری را به سازمان پیشتاز مجاهدین خواهد سپرد! خلق قهرمانی که برای ورود مریم رجوی، مهر تابان! لحظه شماری می کند.

امروز را نمی دانم، ولی سالها پیش ما اعضای سازمان در اشرف دچار این توهم شده بودیم و واقعاً گمان می کردیم، همه چیز برای بدست گرفتن قدرت در ایران مهیا است و خلقی قهرمان چشم به راه رسیدن سازمان و رئیس جمهور خود" ساخته" آن می باشد.

ولی عجیب و غیرقابل فهم آنجا بود ، برای ما طلسم شدگان، که اکثر تیم ها( و حتی می توان گفت همه ی تیم های عملیاتی) که در زمان باصطلاح راه گشایی به ایران می آمدند، یا تسلیم می شدند و یا دستگیر می شدند! و این موضوع برای ما بصورت یک معما بود و در حصارهای نفوذ ناپذیر و محصور و ایزوله اشرف قابل فهم نبود.

سالها گذشت و بر اثر انتقاد ازسازمان" غیردموکراتیک " مورد خشم سازمان قرار گرفتم و زمانیکه موفق به ساکت کردن من در تشکیلات و جواب دادن انبوه سئوالات من نشدند و بعنوان نفوذی و طعمه اطلاعات و... مورد شکنجه و مجازات و زندان قرار گرفتم( که معلوم نبود چرا بعد از گذشت نزدیک به 15 سال تازه بیاد مارک زدن به من افتادند که البته فقط من نبودم، بلکه انبوه اعضایی بودند با سابقه طولانی که به همین مارک ها از طرف سازمان نائل شدند) خلاصه وقتیکه سازمان مرا به ایران استرداد کرد و امیدوار بود که من اعدام شوم تا از مرده من هم بعنوان برگی برعلیه رژیم استفاده کند، آنگاه که جسم مرا نابود کرده بود، من به ایران تحویل شدم و در این فضا انگار که از خواب بیدار شده باشم با چشمان خودم دیدم و دریافتم که علت شکست تیم های اعزامی به داخل ایران چه بوده است، واقعیت این بود که سازمان مجاهدین خلق و رئیس جمهور آن( معروف به مهر تابان مریم قجرعضدانلو) هیچ محبوبیتی و هیچ پایگاهی در میان مردم ایران ندارند و خیلی فراتر از این حتی مورد تنفر مردم ایران هم هستند و حتی در میان مخالفان رژیم هم جرأت نداری بگویی که من هوادر مجاهدین هستم یا با آنها همکاری داشته ام و در بهترین حالت این است که آنها گروهی فراموش شده می باشند، ولی علت تنفر مردم از آنها مطمئناً جاسوسی و خیانت به مردم ایران در زمان جنگ 8 ساله است که فرقه رجوی در کمال ناجوانمردی در اردوی دشمن دست به کشتار جوانان ایرانی در مرزهای ایران وعراق زد، برای همین وقتی یک تیم عملیاتی به داخل ایران می آید، زمانی که با این موضوع روبرو می شود و اوج تنفر مردم از سازمان را درک می کند، از طرفی انسجام ایدئولوژیک درونی او فرو می ریزد واز طرفی هم به عدم صداقت سازمان در همان قدم اول پی می برد و برای همین راهی جز تسلیم و یا فرار ندارد، بدون هیچ عکس العملی.