دنیایی که مجاهدین ساخته اند که در آن همه امور به دست زنان سپرده شده و هژمونی«ظاهری» با زنان است، اگرچه در ابتدا ممکن است مدینه فاضله ای بنظر آید، ولی در محتوا دنیایی ساختگی، مصنوعی وغیر واقعی از تقسیم قدرت و نوع رابطه با زنان را نشان می دهد، دنیایی که زنان، نه به اعتبار صلاحیت و استعداد خود در رقابتی سالم آزاد و طبیعی با مردان، بلکه صرفاً به دلیل جنسیت خود و با دستوری از بالا، مناصب قدرت را در دست گرفته اند و همه تضادهای احتمالی را که ممکن است مردان برای آنها پیش آورند، بازهم با دستور از بالا حل کرده اند و مردان به دلیل اطلاعات تشکیلاتی در مقابل هژمونی زنان و سیستم جدید تسلیم شده اند، همچنین به نظر می رسد این دنیای غیر واقعی و خیالی مجاهدین با وجودی که ممکن است در درون روابط خودشان فضایی مطبوع برای زنان ایجاد کند، که با چشیدن طعم شیرین قدرت زنانه هرچه بیشتر مرید رهبری شوند که به آنها این هژمونی را اعطاءِ کرده، ولی در بیرون چیزی جز نمایش ساختگی و فرمایشی نمودار نیست.

این شیوه برخورد با زنان اگرچه ممکن است با نگاهی سطحی به نفع و در جهت رشد و تعالی زنان و یا حاصل و نتیجه صلاحیت و توانمندی های واقعی آنان به نظر آید، اما بیش از هرچه دال بر برخورد ناصادقانه و سوءِ استفاده گرانه از ویژگی ها و خصایص تحمیل و تعریف شده زنان است.

زنان چنانچه دیده شد در طول تاریخ، هربار و به نحوی جدید مورد سوءِ استفاده و بهره برداری صاحبان یا مشتاقان قدرت قرار گرفته اند، با این زاویه دید است که برخوردهای نظام سرمایه داری و نظام ارتجاعی و نظام ارزشی سازمان مجاهدین با مسأله زنان کاملاً منفی و مردود است وعلیرغم تفاوت صوری در شیوه های برخورد آنان با زنان درعمق و جوهر، منظوری جز هرچه عقب نگه داشتن بیشتر زنان را برآورده نمی کند، تأکیدی که آنان بر جنسیت زن با هر شکل و فرمی می کنند، تنها در راستای هموار کردن جاده قدرت و گسترش چتر سلطه و اقتدار آنهاست.

در پایان اگر کسی قدرتی و یا جریانی، مدعی آزادی و رهایی زن است، بایستی زمینه های رشد و ترقی زنان را در همه زمینه ها فراهم نماید، زمینه هایی که همواره زنان با انواع توجیهات فرهنگی، مذهبی، عرفی و سیاسی از ورود به آنان منع شده اند و بر زنان است که آرمانها و خواسته های خود را تعالی داده و در همه ی زمینه ها فعالیت، تحرک و تلاشی به حق دو برابر بیش از مردان به خرج دهند تا ضمن پر کردن فاصله و شکاف عمیقی که با مردان ایجاد شده، صلاحیت ها و توانمندی های خود را در درجه نخست، خود شناخته و باور کنند و بعد هم به دیگران بشناسانند، در این صورت است که زنان اگر صاحب قدرت یا منصبی شوند، دقیقاً از موضع صلاحیت و توان انسانی خود بوده و نه به خاطر زن بودنشان که همگی از زن و مرد به آنان گردن خواهند گذاشت.