گرچه بعضی دوستان جداشده معتقدند که در واقع مسعود رجوی بحث هژمونی زنان را برای انتقام گرفتن از مردان با سابقه سازمان طراحی کرده و کنار زدن آنان و در واقع زنان را برای این موضوع بازیچه قرار داده، ولی از یک دیدگاه دیگر می توان گفت زنان تشویق می شدند که برای حل مسأله ای به مسئول بالاتر مراجعه کرده و در واقع به نقطه خارج از خود یعنی به مدارات رهبری وصل شوند و از این رهگذر زنان شانس بیشتری برای ورود به مراتب بالاتر داشتند، در حالی که مردان به اتکای سوابق و تجربیات خود از اعتماد به نفس و استقلال بیشتری در مقابل مسئولین بالاتر برخوردار بودند که به هیچ وجه مطلوب رجوی نبود.

با ادامه این وضعیت می توان این طور نتیجه گیری نمود که در فضای فعلی مجاهدین، اتفاقاً بر ویژگی های زنانه ای که ناشی از فرهنگ مرد سالارانه است، تأکید می شود و سعی در حفظ و نگهداری آن ویژگی ها و خصایص ارتجاعی می شود که البته دلیل آن روشن است. در فضای قبل از انقلاب، مسعود رجوی تا مقام« رهبری خاص الخاص» بالا نرفته بود و شرط فعالیت و ورود به رده های بالاتر تشکیلاتی، میزان چسب و وصل ایدئولوژیک با وی نبود، بنابراین هرکس بنابه احساس مسئولیت انقلابی و درک و آگاهی خود و میان عشق و کینه انقلابی اش دارد، صحنه مبارزه در کادر گروههای سیاسی می شد و در این رابطه تفاوت چندانی بین زن و مرد وجود نداشت، درحالیکه اکنون می بینیم که زنان نه بعنوان«انسان» و«عنصر انقلابی»، بلکه بطور مشخص از دیدگاه (سکسولوژی) و صرفاً بخاطر زن بودن در مدارج قدرت و تصمیم گیری قرار می گیرند و بر ویژگی هایی چون کمبود اعتماد به نفس، تمایل، به اتکا به دیگری، خود باختگی در مقابل قدرت مردانه، ورود عاطفی و احساس به مسائل ایدئولوژیک و بی تجربگی های گوناگون تأکید می شود که نه تنها ویژگی هایی زنانه نیستند، بلکه فرهنگ مرد سالارانه و قدرتمندانه، در طول تاریخ آنها را برای زنان به ارمغان آورده است؛ ارمغانی شوم که این امکان را به هر دیکتاتوری می دهد تا زنان را قربانی راه قدرت خود کند. در این رابطه نیز هر چقدر رهبری مجاهدین بتواند زنان را زیر چتر رهبری و سلطه خود گردآورد، بهتر می تواند سایرین را به تمکین در برابر خود وا دارد که بدیهی است برخوردی غیر اصولی و ناصادقانه با زنان است و به همان اندازه که شیوه های رضاخانی و دیکتاتور مآبانه با زنان سرکوبگرانه و تحمیلی است، برخورد مجاهدین با زنان نیز نه تنها تعالی بخش و در مسیر رشد و ترقی واقعی زنان نیست، بلکه به طریقی بسیار پیچیده تر بازهم راه را برای سوءِ استفاده های« رهبر» باز می کند.