دیدگاههای سازمان در رابطه با زنان همواره دستخوش تغییرات و تحولاتی بوده است و بنابه مسائل روز و الزامات ایدئولوژیک تشکیلاتی سازمان تغییر کرده و باصطلاح زن در راستای مسائل و مشکلات روز سازمان ملعبه رهبران قرار گرفته است.

تا قبل از سال 64 و بخصوص در خارج کشور( فرانسه وعراق) زنان در کارهایی عمدتاً غیرنظامی مثل رادیو، تلویزیون، نشریه و یا بخش پرسنلی فعالیت داشتند و جمع کثیری از آنها نیز در کارهای صنفی و آشپزخانه مشغول کار بودند، اما پس از انقلاب ایدئولوژیک سال 64 اولین گردان های زنان تشکیل می شود و به این ترتیب راه ورود زنان به عرصه نظامی بیش از پیش هموار می شود.

همچنین در این مقطع زنان معدودی با سوابق و صلاحیت های لازم در رده های بالاتر تشکیلاتی قرار می گیرند، اما پس از سال 68 زنان را به سرعت وارد عرصه ها و صحنه های پیچیده تر و مشکل تر نظامی می کردند و از این مقطع به بعد بیشتر مسئولیت ها و رده های مهم کلیدی به زنان داده می شد.

روند سریع اشغال سطوح فرماندهی توسط زنان مجاهدین این سؤالات را در ذهن ایجاد می کند که چگونه توانستند بسرعت و در مدتی کوتاه به آنچنان صلاحیت هایی دست یابند که در رأس امور نظامی- تشکیلاتی و ایدئولوژیک قرار بگیرند؟ آیا آنها از قبل دارای چنین توانمندی هایی بودند، ولی به دلیل مساعد نبودن فضای تشکیلاتی امکان جایگزینی آنها در سطوح بالاتر نبود؟ اگر بتوان سرعت تحولات مربوطه را با آنچه جهش ایدئولوژیکی نامیده می شود توجیه کرد آیا این جهش در درون زنان اتفاق افتاده و یا در بیرون آنان و در معیارها و ضوابط صلاحیت و رهبری؟

با نگاهی کلی به پروسه طی شده، این نکته به چشم می خورد که ارتقای زنان در مدارج تشکیلاتی و ورود آنان به عرصه های سنگین تر و پیچیده تر نظامی و تشکیلاتی در واقع بینه و برهانی در دست مسعود رجوی برای نشان دادن قدرت خود به سایرین بود. از آنجایی که عمده زنان از میلیشیاهای فاز سیاسی بودند و تولد و بلوغ شخصیت سیاسی آنها در فضای مجاهدین انجام گرفته بود، میزان حل شدگی و شکل پذیری آنها در رهبری بیشتر از مردان بود. از نظر سازمان مجاهدین زنان «جیب های خالی تر داشتند» و به زبان ساده آنها هر قدر سرسپرده تر، بی مسأله تر و بی تجربه تر بودند، بیشتر از سایرین خویشتن را نفی می کردند و شانس بیشتری برای ورود به مدارج بالاتر داشتند. اگر این زنان تا دیروز بنابر ویژگی های تاریخی زنانه به همسر، برادر یا پدر تکیه داشتند و این ارزش بود، اکنون همان ویژگی ها را در ارتباط با مسئول بالاتر و رهبری سازمان بروز می دادند که اتفاقاً بسیار پسندیده و ارزشمند بود و از نظر تشکیلاتی دال بر حل شدگی ایدئولوژیکی آنان بود.