رجوی در پیام ها و جلسات متعددی که از بهمن ماه سال گذشته تا بهار امسال به اسرای اشرف داده تماماً حکم جنگ و جهاد و خشونت علیه خانواده هایشان بوده است.

دهها خانواده مجاهد خلق پشت درب های این اسارتگاه تجمع کرده اند و روزها و شب هاست که اصرار بر دیدن و ملاقات با عزیزانشان دارند.

این خانواده ها قبلاً توسط رهبری سازمان بعنوان خلق قهرمان و خانواده های مجاهد خلق مورد خطاب قرار می گرفتند ولی حالا آقای رجوی مجاهدین را به مقابله با آنها و حتی توهین و فحاشی و ناسزا گویی به آنها ترغیب می کند.

رجوی آسمان و ریسمان را بهم می بافد از دکتر مصدق گرفته که در دادگاه نظامی گفته است: نه زن دارم، نه پسر دارم، نه دختر دارم، هیچ چیز ندارم، مگر وطنم را که جلوی چشمانم دارم، تا نوح پیامبر که فرزندش را بخاطر آنکه از فرمان او سرپیچی کرده به امواج دریا می سپارد.

یک قیاس مع الفارغ که هیچ ربطی به همدیگر ندارند، دکتر مصدق اگر آن جمله معروف را گفته است، منظورش لابد این بوده که بخاطر وطنش از همه چیز خود خواهد گذشت و در طبق اخلاص خواهد گذاشت، ولی دکتر مصدق هیچگاه خانواده اش و فرزندانش را مورد توهین و سرزنش و فحش و ناسزا قرار نداد و اصولاً هیچ انسان عاقل و هوشیاری این گناه بزرگ و نابخشودنی را مرتکب نمی شود، مسلماً اگر سازمان مجاهدین نقص و ایرادی در کارش نباشد و دچار بیماری و خشونت و تروریزم ذاتی نباشد این موضوع حساس وعاطفی را بدینگونه به خشونت و توهین و ناسزا نمی کشاند و خانواده های اعضای خود را اینچنین برعلیه خود نمی شوراند.

این عمل غیر انسانی فقط در مخیله بیمار یک رهبری خشونت طلب می گنجد، که حتی نسبت به نزدیکترین افراد خود این گونه بی رحمانه عمل می کند وعکس العمل نشان می دهد و همین امر باعث شده است تعداد زیادی از خانواده های مجاهدین که زمانی سنگ سازمان و رهبری آن را به سینه می زدند امروز با این عملکرد زشت و ناروای ِ رهبری سازمان و تحریک اعضایش برعلیه خانواده هایشان به مخالفان سرسخت سازمان مبدل شوند و سازمان حتی در انظار خانواده های اعضای خود رسوا شود.ودرواقع این همواره یکی از هنرهای سازمان است که ازدوستان وهمپیمانان سابق خود دشمن بسازد وآنها را به دشمن خود تبدیل کند وبااین روند دورنیست زمانیکه دیگر هیچ دوستی برای سازمان باقی نماند ،ونزدیکترین دوستان او به دشمنانش تبدیل شوند.