در فرقه رجوی، عجایب و شگفتی ها بسیارند. مریم قجر به محض جدایی ناگهانی از مهدی ابریشم چی ، با عجله به عقد مسعود رجوی در آمد، ناظران و شاهدان از عاقبت طلاق اجباری و ازدواج اضطراری او بی خبر بودند. مریدان فرقه کر و کور و لال، دوران مغز شویی و انقلاب آبکی ایدئولوژی را گذرانده و با قبول طلاق تحمیلی هر آنچه داشتند، در طبق فنا و حراج گذاشتند.

آن روزها رجوی بازوی نظامی صدام بود، هم شورا را در سر انگشتان خود داشت و هم فرماندهی کل ارتش خصوصی صدام را قبضه کرده بود. دست در دست همسری مکار، فریبکار و خوش خیال بنام مریم گذاشته بود. دو زوج حیلت ساز چند دهه بهار می شمردند و سراب در جلوی چشم پیروان ساختند، که ای یاران «صبح پیروزی و فتح تهران» نزدیک است، آماده سفر باشید که بار امانت (مریم) را به تهران برسانید! در شب و روزی از آن ایّام صدامی، ششم شهریور سال 72 بود که شاخک سیاسی سازمان، شورای مسلح ملّی مقاومت به دنبال یکی از پرواز های غرورمندانه، یگانه خیالباف سازمان مجاهدین، ردای مقام ریاست جمهور دمکراتیک اسلامی ایران را بر تن مریم قجرعضدانلو پوشاندند! یعنی با یک تعارف کردن مسعود و بهانه و عشوه گری جاه طلبانه مریم، یک شبه باز شاهی بر سر بانوی قجری نشست و بدون هیچ زحمتی و یا رأی و انتخاباتی رئیس جمهوری انتصاب شد. برای آذین وضعیت ظاهری قضیه ی اقدام های عوامفریبانه و تنظیم لیست و سند تشریفاتی را به عهده مسئول شورا (شوهر رئیس جمهوری) گذاشتند، عده ای که هیزم بیار معرکه و سیاهی نشست های شورا در تالار بهارستانِِ بغداد بودند، به پذیرایی و مواجب فکر می کردند و از اینکه توانسته بودند چند روزی را در بغداد خوش بگذرانند شاد و مسرور بودند. جماعت تصویبگر هیچگاه به عواقب همدستی و هم سویی با رجوی فکر نمی کردند؛ هر کدام که لحظه ای به فریبکاری رجوی پی بردند، فوراً ساز جدایی و مخالفت سر دادند. از آنجایی که پست ریاست جمهوری مریم ما فوق همه ی مقام و منزلت های قبلی بود، لذا مسئولیت های سیاسی و نظامی و همسرداری برای رجوی لغو و با قبول انقلاب سه طلاقه ، مریم قجر بعنوان ریس جمهوری بیوه در تبعید خاور میانه انتصاب شد. در خاتمه دوره ریاست جمهوری مریم به شرط تبعیت از همسر مادام العمر(99ساله) تعیین شد و برای شیره مالیدن بر سر اعضای شورا و مریدان بی اختیار مقرر شد تا زمان تصویب قانون اساسی جمهوری جدیده در مجلس موسسان و قانون گذاری ملی بعثی و انتخاب رئیس جمهوری تازه نفس مریم در کنار مسعود بر مرکب شورا سوار است، اکنون که ورق برگشت و صاحب خانه رجوی طعمه اشغالگران شد، چند دوره چهار ساله از ریاست جمهوری سیار مریم می گذرد، اعضای شورای آواره که در سراسر جهان متواری شده اند به سفارش رهبر در سوراخ خزیده به وسیله تلفن و نامه و ایمیل گهگاهی جلسات خیالی خود را برگزارکرده و مصوباتی تراوش می نمایند.

امروز می بینیم روزگار مسعود و رئیس جمهور قلابی و سر گرداننش قمر در عقرب است. قلعه ی اشرف به عراق جديد تغيير نام و در حال فروپاشی و سقوط است و هر لحظه احتمال وجه المصالحه می رود. رجوی که چند روزی تاب نیاورد و مخفی الدوله زمانه شد، از طرفی مریم با تغییر ظاهر و تبدیل باطن تهران نرفته راهی اوور شد تا در کنار کنیزکان فراری حاشیه نشین پاریس شود و دیدیم از بخت بد و اقبال سیاهش سارق و تروریست از آب درآمد و دستگیر و زندانی گشت. روح شیطانی مسعود دست بر دار ترفند و توطئه نیست، بعد از صدام در جستجوی پدر خوانده ای دیگر است تا به آغوشش بخزد. برای زوج تروریست مهم نیست کجا باشند و یا به چه دیکتاتوری بیاویزند. مریم هر روز از کلیسایی به کلیسای دیگر می رود، دائما بین همجنس گراها و کودک آزاران دست بدست می شود. اسرای اشرف و اوور نیز مجبورند به خود فریبی و رقص درمانی در جمع این و آن ادامه دهند. طوطی وار اباطیل تکراری از مسعود و مریم زمزمه می کنند و به دور خود می چرخند.