شورای ملی مقاومت، شاخه سیاسی سازمان مجاهدین در راستای اهداف قدرت طلبانه رجوی و ایجاد پل ارتباطی با نمایندگان پارلمانترهای خارجی و سرویس های اطلاعاتی بیگانه تأسیس شده است. از بدو تشکیل شورا ی به اصطلاح ملی مقاومت، زیر چتر فکری، مالی رجوی قرار گرفت. اوایل به علت عدم شناخت اعضای ِ شورا، سازمان ها و گروه های عضو، از ماهیت و اهداف پشت پرده رجوی، عده ای گرد او جمع شدند، ولی گذشت زمان چهره واقعی رجوی را افشاءِ وعیان کرد، بطوری که سیل ریزش و جدایی اعضای شاخص شورای انحصاری رجوی آغاز گردید.

خود محوری و قدرت طلبی مسعود رجوی که مسئول اول شورا را به خود اختصاص داده بود، عامل کناره گیری اعضای ناراضی شد. سالهاست که شورای ملی مقاومت بیراهه ای در پیش گرفته که جز خیانت و ادامه وطن فروشی و خوش خدمتی به بیگانگان عملکردی نداشته است. اعضای شورا بر خلاف آنچه در باب «حق انتخاب» برایشان رقم خورده، فاقد اختیار و توان تصمیم گیری اند. آنها بصورت تشریفاتی زیر چتر افکار و اهداف رجوی امرار معاش می کنند. جلسات شورا فقط با شرکت رجوی بعلاوه همه اعضاءِ رسمیت می یابد. در وضعیت کنونی که رجوی از نظرها نهان و پنهان است. شورای ملی مقاومت در موقعیت فلج و بی سر پرست آواره فرنگ شده اند. البته رجوی رهبر شبه متوفی، مریم قجر را ناچاراً روانه زمین بازی نموده تا بازماندگان فرقه را دلداری نماید. در بدو تأسیس افراد و سازمان ها و گروه های ساده لوح و زود باوری که از ماهیت رجوی بی خبر بودند به عضویت شورای دست ساز رجوی در آمدند، شاخص اعضاءِ بنی صدر و یا حزب دمکرات کردستان ایران بودند که در اعتراض به انحرافات رجوی و استراتژی های ضد ایرانی اش اعطای شورای فرمایشی رجوی را به لقایش بخشیدند. آنها خیلی زود از خواب غفلت بیدار شدند و رجوی زدگی خود را جبران نمودند. دیگر اعضایی که به برنامه های شورا التزامی نداشتند، به ریش دولت موقتش می خندیدند و یکی بعد از دیگری جدا می شدند. پذیرش اعضاءِ و یا موافقت با کناره گیری آنان فقط در دست مسعود رجوی، همه کاره شورا بود. اطاعت بدون چون و چرا از تصمیمات و استراتژی های تحمیلی رجوی برای همه ی اعضاءِ الزامی بود. در ادامه نمایشنامه شورا، رجوی به عنوان بازیگر تئأتر شورا، مسئولیت تشکیل دولت موقت و تعیین وزرا و انتخاب رئیس جمهوری را به خود اختصاص داده بود و دولت انتصابی طبق برنامه و وظایفی که رجوی تعیین می کند، باید عمل کند.

به تقلید از دیگر دولت های رسمی و مردمی جهان، آمده است که:« آنچه درباره حق سئوال و استیضاح از دولت موقت آمده تماماً فرمالیته و فرمایشی است». هیچ عضوی اختیار و اجازه انتقاد و اعتراض و یا استیضاح را نداشته و ندارد، فقط شخص رجوی تعیین کننده است؛ در چارچوب مصوبات شورا، به تقلید از دولت ها موارد و تبصره ای آورده شده که قابل مصرف نمی باشند.

اوایل رسم بر این بود که اعضای شورا، موظف بودند که شخصاً در جلسات شورا حضور یابند و نماینده و جانشین آنها پذیرفته نمی شد، ولی با گذشت روزگار و ادامه ریزش اعضای شورا؛ اساس و اصول و مصوبات اولیه را زیر پا گذاشته و امروزه مقدم دوستان و آشنایان اعضاءِ بعنوان سیاهی لشکر را گرامی می دارند. بر خلاف ادعاهای رجوی اکثر اعضای شورای ملی مقاومت را پرسنل نظامی سازمان مجاهدین تشکیل می دهند که هر کدام بارها درعملیاتهای تروریستی شرکت نموده اند.

اعضای سازمان مجاهدین با تغییر پوشش مکرّر دائماً بین وضعیت نظامی و سیاسی و یا افراد عادی سازمان تغییر چهره می دهند. در بدو تشکیل شورا برای ایجاد انگیزه و مسئولیت پذیری، از اعضای شورا مبلغی به عنوان حق عضویت دریافت می شد، ولی کار بدانجا رسیده که اکنون اعضای متفرق شده شورا جیره خوار تشکیلات رجوی شده اند و سال ها از منابع مالی هنگفت صدام و دینار و دلارهای اهدایی از صندوق های بی نام نشان رجوی جیره و مواجب دریافت می کنند. اعضای خوش خیال و زود باور شورای ملی رجوی، فریب تبلیغات دروغین فتح تهران در مدّت چند ماهه را خوردند و برای اینکه از قافله عقب نمانند عضویت در خیمه شب بازی رجوی را پذیرفتند تا جای پایی در ایران فردا داشته باشند و در پیشگاه رجوی خجل و شرمنده نشوند! و از طرفی رجوی بعنوان آرتیست شورا، برای حمایت دیگران از او و فرار از تنهایی به هر قیمتی اعضای شورای کذایی را به تالار بهارستان بغداد می کشاند تا لحظه ای کارگاه رئیس جمهوری سازی و وزیر بازیش تعطیل نشود .

امروزه اعضای شورا به خوبی می دانند که: گردهمایی آنها در حضور رجوی و مریم بانو نه در راستای استقلال ایران است و نه خدمت به وطن و ملت ایران، بلکه در راستای همراهی و تقویت رجوی و اهداف ضد ایرانی اوست و واقفند به اینکه، اساس تفکرات رجوی در راستای ایران ستیزی و خیانت به وطن است. همدستی با رژیم بعث عراق و پیمان ننگین با صدام همه از خواسته های رجوی و مصوبات شوراست.