ارتشی که قرار بود رژیم را سرنگون کند و میلیون ها دلار صرف آن شده بود که با کلاهبرداری و اخاذی و گدایی در اروپا و همچنین کمک های کشورهایی مثل اسرائیل- آمریکا- عربستان و... هزینه آن تأمین می شد. رفته رفته در بن بست نفس گیری گرفتار شد که حاصل عملکرد غیراصولی رهبران سازمان بود، ولی رهبری سازمان بجای آنکه خود را اصلاح کند، عوامفریبانه سازمان رزم ارتش آزادی را به سازمان بزم در دهه هفتاد تبدیل کرد.

پس از متوقف شدن جنگ و به دنبال آن جنگ خلیج فارس( اولین حمله آمریکا به عراق) رژیم صدام حسین بشدت ضعیف شد و کشورعراق صدمات زیادی را متحمل شد، به موازاتی که رابطه ایران وعراق نزدیکتر می شد لطف و محبتی که رژیم عراق نسبت به مجاهدین داشت و حسابی که روی آنها باز کرده بود تحت تأثیر روابط این دو کشور افت و خیز می کرد، ارتش آزادی که اجازه هیچگونه حمله به ایران را نداشت به ارتش بازنشسته تبدیل شده بود.

از طرف دیگر تعداد بسیاری از نیروهای سازمان که به پوچ بودن استراتژی سازمان پی برده بودند از آن جداشده و بسیاری از آنها توسط سازمان زندانی و تعدادی به اردوگاههای پناهندگی در حومه بغداد فرستاده شدند.

در چنین فضای ضعف و شکست و ناامیدی که نیروهای آزادیبخش را فرا گرفته بود، باز راهی جز جادو و جنبل مجدد رهبری سازمان وجود نداشت، بویژه این بار خطر محاصره و زندانی بودن سازمان درعراق هر روز جدی تر می شد، برای خروج از این بن بست ناگهان در مهر سال 72 در ادامه همان خط انقلاب درونی، مسعود رجوی با استفاده از حرف شنوی اعضای شورای ملی مقاومت، مریم عضدانلو را به ریاست جمهوری ایران منصوب کرد.

هدف هایی که رجوی از این اقدام دنبال می کرد عبارتند از:
1- بخش های زیادی از نیروهای اصلی و تشکیلاتی خود را به این بهانه ازعراق خارج نماید و به خارج بفرستد.
2- جو شکست و ناامیدی ایجاد شده در داخل سازمان را بطور ظاهری به پیروزی سیاسی تبدیل نموده و مجدداً به نیروهای ناامید و روحیه باخته، امید پیروزی را نوید دهد تا بدینوسیله از سرعت جدا شدن این نیروها جلوگیری کند.
3- مجدداً آنتن های تبلیغاتی غرب را متوجه خود نموده و با حرکت های سیاسی درغرب خود را از انزوا بیرون آورد.

نیاز سازمان به جوسازی و صحنه سازی برای برون رفت از بن بست ها به حدی است که ابتدایی ترین قواعد سیاسی در حرکت هایش رعایت نمی شود، در هیچ کشوری حتی در کشورهای عقب افتاده و یا دیکتاتوری، رئیس جمهور از طرف هیچ ارگانی منتصب نمی شود و برای حفظ ظاهر هم شده انتخاباتی برای این منظور صورت می گیرد، اما رجوی همانطور که در نشست های داخلی سازمان در سال64 در رابطه با طلاق و تأثیرات منفی اجتماعی آن گفته بود «من تشخیص می دهم که این حرکت درستی است و اصلاً برای من مطرح نیست که مردم در این رابطه چه می گویند» همانگونه هم موضوع «انتخاب» مریم رجوی را بی توجه به هیچ قائده و قانونی، مطرح کرد و آن را به اجرا و رأی گیری درآورد و به این ترتیب در یک رأی فرمایشی در شورای ملی مقاومت که تنها یک رأی«مخالف» داشت ک رسماً اعلام کرد که «قانع نشده ام ولی می پذیرم و رأی می دهم» و به قول اصغرآقا«نمونه بارز دموکراسی خزنده است» و همسرش را به ریاست جمهوری ایران انتخاب کرد!