عید امسال در اشرف گرچه خیلی بی رمق و پر از دلهره بود، ولی بالاخره با فوق برنامه ها و نمایشنامه ها و رقص های لری، لزگی و بندری شروع شد، گرچه امسال جای مهره های کلیدی فوق برنامه ها مثل علی کاکی، محمود دشتستانی در رقص بندری وتعدادی دیگر خالی بود، ولی به هر حال اجرا شد.

یادم هست در سالهای گذشته من هم جزو رقص لزگی بودم و یک ماه قبل ازعید تمرین ما شروع می شد و در کنار کارهای رسیدگی به تانک ها و نفربرها و تجهبزات جنگی آمادگی فوق برنامه هم در دستور کار قرار می گرفت.

برنامه های عید فرصتی بود برای نفس کشیدن در هوای جدید و تازه و چند روزی فرار از تشکیلات جهنمی و نشست های دیگ و انقلاب، گرچه همه بچه ها دل مرده بودند و اکثراً فقط به ظاهر خودشان را شاد نشان می دادند.

زیراشادی درسازمان شکننده و زودگذر بود، و فردایش سیاه بود و تاریک، همه می دانستند که بعد از این شادی های فرمالیستی و زودگذر، کوران و جهنمی از انتقاد و شکنجه روحی تحت عنوان نشست های انقلاب در راه است که هرچه شیرینی و شادی را در کام ما تلخ خواهد کرد. برای همین بچه ها تعادل نداشتند گاهی خوشحال نشان می دادند و لحظه ای هم می دیدی در اوج شادی در خود فرو می رفتند، انگار که دنیا روی سرشان خراب شده است.

امسال (سال 89) برنامه سازمان را که مشاهده می کردم نکته ای برایم خیلی جالب بود، در نمایش حاجی فیروز وعمو نوروز وقتی که عمو نوروز وارد صحنه شد گفت که از تهران آمده است و حاجی فیروز سر قرار حاضر نشده، بعد بلافاصله حاجی فیروز زنگ زد( اسرای اشرف با تلفن و موبایل بیگانه هستند و هیچگونه ارتباطی با خارج ندارند و اصولاً از تکنولوژی گوشی تلفن همراه هیچ اطلاعاتی ندارند) و گفت تهران هستم و تعدادی از بچه های انقلابی تهران را همراه خودم آورده ام که با بچه های اشرف دیدار کنند و در صحنه بعدی چند جوان دارای نقاب وارد صحنه شدند و بعنوان بچه های تهران رقص و نمایش اجرا کردند.

نکته ای که می خواستم بگویم این است که اشرفی ها را سران فریبکار فرقه در توهم با درصد بالا نگهداشته اند، بصورتیکه آنها در اوهام و خیالات خود (همانطور که من اینگونه گمان می کردم) می پندارند که مردم تهران کشته مرده آنها هستند و برای رسیدن آنها لحظه شماری می کنند و آنان را قهرمان و پهلوانان خود می دانند و در این رؤیاها هرکدام از آنها خود را رستم و سهراب یا بابک خرم دین یا اسفندیار و آرش و... می پنداشتند، یعنی سران فرقه به آنها القاءِ می کنند که تمام مردم ایران برای قدوم آنها لحظه شماری می کنند، ولی متأسفانه وقتی من توهم زده ناجوانمردانه توسط سازمان دیپورت شدم و در آستانه مرگ قرار گرفتم،وقتی بااین شوک توسط رهبری سازمان ازخواب غفلت بیدارشدم متوجه شدم که متأسفانه از این خبرها نیست و کسی برای بچه های اشرف!؟ (البته بخوانید پیر پسرها و پیر دخترها) تره هم خورد نمی کند و اگر هم چند روزی تهران شلوغ بود تمام شد و اصلاً اسمی از اشرف و سازمان نیست حتی مردم نمی دانند (تعداد کمی که مسن هستند و سازمان را می شناسند) که مسعود و مریم زن و شوهرند و گمان می کنند آنها خواهر و برادر هستند تا چه رسد به اینکه اسرای بی نوای اشرف در صحاری خشک و بی آب وعلف اشرف راچشم انتظارباشند . مردم ایران هر کدام دنبال معشیت و وضعیت اقتصادی خود هستند و در صحنه های ورزشی، آموزشی و... فعال می باشند.