سازمان مجاهدین بالاخره خط تهاجم نظامی را نیز همچون خطوط شکست خورده پیشین (نظیر زدن سر رژیم، زدن سر انگشتان رژیم، عملیات چسب قطره ای)باید به کناری بگذارد ودرواقع تمامی خطوط سازمان که آبشخورخشونت دارد محکوم به شکست بوده وهستند .
البته سعی آنها بر این بوده است که هم برای پرده پوشی شکست استراتژی نظامی و هم محض دوراندیشی برای روز مبادا بازوی باصطلاح نظامی خود را حفظ کنند، اما این خط در حکم ریل متروکی خواهد بود که رنگ زدنش از همان ابتدا آغاز شده بود، در هر حال مجاهدین دیگر نمی توانند خط اصلی حرکت خود را محمل نظامی قرار دهند و حتی برای حفظ یک دکور سمبلیک نظامی و جلوگیری از اضمحلال کامل نیروهایش ناگزیرند ریل عوض کنند و دست به کاری بزنند.
خروج مریم رجوی و مهدی ابریشمچی و تعدادی دیگر از سران مجاهدین ازعراق و گسیل تدریجی نیروهایشان از آن کشور به کشورهای غربی را علیرغم ترس از وضعیت جدید عراق و مردم تشنه به خون آنها درعراق را باید در همین رابطه دید، اما مجاهدین برای بار سوم به اروپا (آنهم اروپایی که قرار بود باعث سوختن جنبش های ایرانی شود) برگشته اند که چکار کنند؟ چه چیزی را برای سرنگونی رژیم می خواهند جایگزین استراتژی نظامی شان کنند؟
با نگاهی به اقدامات گذشته سازمان در اروپا قرائنی بدست می آید:
اولین کارشان هنگام بازگشت (در دهه هفتاد خورشیدی) به اروپا، درآوردن نشریه «ایران زمین» با زبان و شمایلی بود ظاهراً متفاوت با نشریه مشمئز کننده«مجاهد» که گویا هدفش جلب خواننده و جمع کردن مشتری بود.
از اقدامات دیگر در رجعت اولیه مجاهدین به دامان غرب، ایجاد چندین فرستنده رادیو و تلویزیونی محلی و تعداد زیادی انجمن های قلابی هنری و فرهنگی و ورزشی وغیره بود.
اما یکی از پر سر و صداترین کاری که مریم رجوی بعد از رئیس جمهور شدن و رفتن به اروپا در گذشته انجام داد، راه اندازی کنسرت ویگن وعارف وغیره بود، که البته دردی برایشان دوا نکرد و شاید باعث آبرو ریزی هرچه بیشترشان شد که دیروز در جوار کربلا بعنوان فرمانده نظامی مجاهدین برای عکس گرفتن روی تانک می رفت و آن روز در پاریس بعنوان رئیس جمهور توسط الهه خواننده به روی سن آورده می شود وعده ای از حضار دَم می گیرند که: مریم باید بخونه! مریم باید بخونه!
مثلی ایرانی است که می گوید:
نه به آن زینب و کلثوم شدنت، نه به این دایره دنبک زدنت!