علیرغم اینکه در تشکیلات مجاهدین به جامعه بی طبقه توحیدی! و ارگانیزمی بدون طبقه و برتری طبقاتی اشاره می شود، ولی دقیقاً وعمیقاً مسئله رده و طبقه تشکیلاتی مهم و قابل توجه است و یک اهرم مهم برای تنبیه و تشویق افراد می باشد.

رهبری فرقه در واقع سنگ بنای خود در جنگ با جمهوری اسلامی را بر این گذاشت که برای خود حقی بسا فراتر از اختیارات ریاست جمهوری در ایران قائل بود و شاید بتوان به جرأت گفت جنگ سازمان از اساس جنگ رده و کرسی طلبی و قدرت طلبی بوده است.

و بعد از آنهم دلیل اصلی راه اندازی مبحث انقلاب توسط رجوی که در ظاهر برای مقابله با رده خواهی و کرسی طلبی بوده در اعماق برای انحصار قدرت و تک پایه شدن هژمونی در سازمان شکل گرفته و طراحی شده است. بدین صورت که رجوی در خارج کشور تحمل حتی اظهارنظر افرادی بعنوان عضو مرکزیت سازمان را نداشت و لذا تک تک آنها را ناجوانمردانه به تنور و پرتگاه انقلاب هل داد انقلابی که به تعبیر خود رجوی با آبشار نیاگارا که بلندترین آبشار جهان است برابری می کرد.

بنابراین افرادی مثل علی زرکش، سعید شاهسوندی، مهدی ابریشمچی، ابراهیم ذاکری و... از این پرتگاه عظیم( به گناه سابقه طولانی و نفوذی که در تشکیلات داشتند) به پائین پرتاب شدند که هرکدام بعد از این سقوط مرگبار به سرنوشتی دچار شدند، مثلاً علی زرکش در ماجراجویی فروغ کشته شد، سعید شاهسوندی دستگیر و زندانی شد و ابریشمچی و ذاکری و... به ناچار تن به هژمونی رجوی دادند و در حال حاضر هم یکی یکی تحت عنوان شلیک ناخواسته و یا بیماری سرطان در واقع قربانی می شوند.

ولی رده و کرسی در سازمان هیچگاه برای من ارزشی نداشت، زیرا در محتوا وعمق من احساس می کردم که هرگونه رده و کرسی و مقامی در سازمان بی ارزش است و در واقع ساختن خانه روی آب و یا حباب است، زیرا با اندکی تأمل می توان دریافت که سازمان و فرقه رجوی اولاً هیچ پایه اجتماعی در ایران نداشت، ثانیاً بعنوان جاسوس و خائن مورد تنفرعامه مردم هستند و ثالثاً در کشوری زندگی می کنند(عراق) که اکثر مبارزین و انقلابیون آن( برضد نظام بعثی صدام) توسط سازمان مجاهدین در زمان حیات صدام سرکوب شده اند و دچار خسارت های جانی و مالی شده اند و لذا این مسلم است که در هر فرصتی در صدد مقابله با آنها باشند.