در انقلاب ایدئولوژیک طلاق، مهدی ابریشمچی به عنوان اوّلین قربانی خانواده اش از طرف رجوی هدف طلاق قرار گرفته بود، او در نشست طلاق بلند شد و گفت: من تا بحال مریم را طلاق نداده بودم، اگر چه ظاهراً طلاق داده بودم ولی بهر حال به آن علاقه ی عاطفی داشتم و وابسته بودم! معلوم شد که در انقلاب 64( 1985) رجوی بر خلاف میل باطنی و رضایت مهدی ابریشم چی، همسرش (مریم) را از او قاپیده بود و توافق طرفین برای طلاق مورد نظر نبوده است. طلاق تحمیلی و ازدواج تعجیلی رجوی از وصلت های مسئله دار فرقه است.

برای بالا بردن راندمان طلاق و سرعت بخشیدن به فروپاشی خانواده ها، رهبری فرقه شدیداً در امور خانواده ها دخالت می کرد. همه موظف بودند از همدیگر گزارش بنویسند، در رابطه با گزارش نویسی، طرف موظف بود در هر قسمت و بخشی گزارش اتفاق هایی که پیرامونش روی داده و بر خوردهایی را که داشته، بنویسد. زن از روابط خانوادگی با شوهر می نوشت و مرد هم مجبور بود شرح حال روزانه و حتی در خواب بودن را گزارش دهد. بدین صورت زندگی مشترک هر روز مصنوعی و آلوده تر می گشت و زمینه برای طلاق آماده می گشت، از طرفی رجوی مهار ازدواج های رده ای واجباری را که قبل از بحران طلاق روی داد، در دست داشت و در فرصت مناسب حلقه های وصل را کشید و زنجیره خانواده های فرقه ای را که از هدایای خودش بود از هم گسست.

بعد از انقلاب طلاق، بهانه گیری های رجوی روز بروز بالا می گرفت؛ عوارض جراحی ایدئولوژیک ظاهر می گشت « کار به جایی رسیده بود که در فرقه عشق ممنوع بود! لبخندها کنترل می شد». تشعشعات عشق در تشکیلات مسئله ساز شده بود، پرتاب اشعه جنسی مسئله ای بود که بعد از جریان طلاق بین افراد رد و بدل می شد؛ لبخند، خنده، و رفتار زن و مرد می توانست مسئله ساز باشد و نشان دهنده صدور اشعه جنسی باشد. برای فرار ازعوارض اشعه های روزمره، اعضای فرقه می بایست ازعینک دودی استفاده کنند تا همدیگر را در حین برخورد بصورت « ترب سیاه » ببینند! چون در تشکلات فقط سیاهی بود که اشعه جنسی باز تاب نمی کرد.
در نشست های طلاق، زن و شوهر باید در مقابل هم قرار می گرفتند، و رو در رو به هم توهین می کردند! « مرد به زنش می گفت:« عفریته» و زن به مرد می گفت: « ملعون» تا این که کینه و نفرت در قلبشان تلقین شود، به همدیگرسیلی می زدند تا نفرت و دافعه ایجاد شود وعاطفه ها از بین برود. تعهد کتبی می گرفتند تا زمان سرنگونی در ارتش آزادیبخش بمانند و مسعود و مر یم را تنها نگذارند( تعهدی برای جلوگیری از ریزش نیروها و فرویاشی فرقه) آن هایی که زیر بار طلاق نمی رفتند؛ ذره ای از انزوا و تحقیر و توهین و برچسب های ناروا بر رویش می گذاشتند، مثلاً می گفتند:« فلانی مسئله جنسی دارد، وابستگی دارد، قادر به حل مسئله اش نیست.

ایجاد تنفر و زمینه چینی جدایی و طلاق، نمایش و صحنه سازی های از پیش طراحی شده اجرا می کردند. « زنی با مو های بلند، برای ایجاد تنفر شوهرش، موهای سرش را از ته می زند! و آن ها را به مریم هدیه می کند و بدین ترتیب با تراشیدن سر« انقلاب» می کند.