برای همه اعضای ناراضی و معترض که حاضر نبودن تن به طلاق اجباری بدهند و مسئله دار شده بودند، زندان انفرادی و زندان عمومی با تغییر واحد های اسکان به زندان تشکیل دادند. افراد منتقد را قلوس تشکیلات می نامید. در لفظ اعراب شق القلوس به انگشت ششم دست( مزاحم، غیرضرور، اضافی) گفته می شود و بر این مبنا به افرادی که کاملاً تابع تشکیلات نبوده و در هر مرحله اظهار نارضایتی وعدم تمکین می کنند قلوس گفته می شد.

دید و بازدیدهای خانوادگی را هم ممنوع کردند، هر گونه اجتماعی ممنوع بود. تجمع بیشتر از دو نفر را « محفل» می نامیدند و با هر گونه محفل گرایی شدیداً برخورد می شد.

از نظر رجوی: تا قبل از بهار(1991) زن با مرد کامل می شد و زن به تنهایی نیمه و ناقص بود، امّا در اردیبهشت ماه (1991) نظر رجوی180 درجه تغییر کرد، وضعیّت انقلاب ایدئولوژی اعلام شده بود، یعنی انقلاب اضطراری برای فرار به جلو( گریز از بحران های سیاسی و نظامی).

رجوی بنا به موقعیّت خطرناک خود، با استدلال های خود ساخته و فرقه ای، خانواده را بی ارزش جلوه می داد و زنان را زیر فشار تلقین و توجیه و ایجاد هیجان و شست وشوی مغزی قانع کرد تا به طلاق تن دهند و گفت: تنها رهبری ذیصلاح آنها را کامل می کند، نه همسر و فرزند و خانواده؛ از دیگر دلایل طلاق های دسته جمعی، پایان جنگ ایران وعراق بود، بعد از آتش بس، بیگاری و بلاتکلیفی پرسنل عملیاتی ارتش خصوصی صدام را عملاً قفل کرد و با توجه به شکست ها و عقب نشینی های استراتژیک رجوی، زمینه انتقاد واعتراض اعضای فریب خورده فراهم شد. زمان محاکمه و مجازات رجوی بود، ولی فریب انقلابی مشکلات رجوی را از سر راهش برداشت. اوایل شدیداً توصیه می شد که جریان طلاق به خارج از سازمان درز نکند، حتی مریم رجوی اصرار داشت که:« فعلاً باید خبر این طلاق درونی را از مردم مخفی نگه داشت تا خود او در فرصت مناسب این خبر را به آنها بدهد» از افشای خبر طلاق در بین مردم عراق هم وحشت داشتند؛ رجوی می دانست که: ایدئولوژی اسلام با طلاق تحمیلی مخالف است و سازمان را زیر سؤال می برد. بهار70 (1991) فصل خزان خانواده و به استثمار کشیدن عشق وعاطفه ها بدست رجوی بود. عملیات طلاق روی بدنه سازمان صورت گرفت در خرداد70 طلاق تا پایین ترین لایه های سازمان به مرحله اجرا در آمد و در جنگ خلیج ، رجوی توانست از قید و بند خانه و خانواده راحت و آزاد شود، او زنان را جلودار و به رده های بالا رساند. از طرفی مردان از مسئولیت ها خلع رده و در لیست سیاهی لشکر فرقه قرارگرفتند.


نشست طلاق در اردیبهشت ماه70 (1991) به عنوان سر فصل طلاق های همگانی تشکیل شد و نوار ویدئویی آن در پایگاه های خارج کشور برای نیروهایی که در مأموریت خارج کشوری بودند به نمایش در آمد. جای هیچ گونه انتقاد و اعتراضی نبود، اعضاء موظف بودند از فرمان طلاق اطاعت کنند، حتی زمینه بر خورد با ناراضیان بیرون از فرقه با زنجیر و زندان مهیّا شده بود. افرادی که در بیرون از مناسبات فرقه ای بودند و بر حسب موقعیّت کاری با اجتماع و خانواده ها ارتباط داشتند، با شنیدن فرمان طلاق های دسته جمعی دچار شوک شدند، ولی کاری ازعهده شان بر نمی آمد، مجبور بودند تن به جدایی و طلاق اجباری بدهند. رجوی می گفت:« همسرانتان بر شما حرامند و بر من حلالند»، او گفت: همسران شما از این پس همسران من هستند!

در نشست ها هر آنچه در ذهن داشت و اهداف شیطانی او را تشکیل می دادند به زبان می آورد، براحتی سوره های قرآن را تحریف و تفسیر به رأی می کرد؛ همه ی تحریف ها را بعنوان حقیقت به خورد نیروها می داد و برآنان تحمیل می کرد. با تفسیر سوره فلق به نفع خود، می گفت:« زن ها مانند جن هایی هستند که مردان صالح خدا را از راه راست باز می دارند و آنان را افسون می کنند» و اینچنین بود که:« سازمان مجاهدین تبدیل به فرقه رجوی شد. رجوی، حلال خدای را حرام و حرام را حلال کرد تا شاید فقط یک قدم رو به جلو فرار کند.