برادران و خواهران، اسرای دربند فرقه ی رجوی، سلام
سلام و درود خانواده های چشم انتظارتان را بپذیرید.من بعد ازعمری خود را به اینجا رسانده ام تا پیام رهایی، آزادی، سعادت و خوشبختی را به شما برسانم. توجه فرمائید، توجه فرمائید، آنچه به شما می گویم، کلمات و جملاتی را که به زبان می آورم حاصل چند دهه تجربه، مطالعه، تحقیق و پژوهش مستمر و شبانه روزی حول سازمان مجاهدین دیروز و فرقه رجوی امروز است، می خواهم از تأسیس تا فرجام از تشکیل تا انحراف برایتان بگویم، بچه ها شمع سوخته ای به دیدن شما آمده است. شمعی که دوست دارد منجی رهایی و آزادی برای نوع بشر و جای پایی در تاریخ داشته باشد و به وظیفه انسانی خود جامه عمل بپوشاند.

پس خطاب به کلیه بچه ها دختران و پسران، خواهران و برادران و مادران و پدران، برای نجات خود و همراهان، برپا، برپا.
به نام خدا، به نام مردم ایران از جای خود برخیزید خفتگان بیدار شوند، مردگان به زندگی بیندیشند، خواب غفلت بس است، فصل بیداری و بهار در پیش است، فاز آزادی شروع شده، پس برادر و خواهرم هر کجا هستی به احترام کلمه مقدس آزادی، بایست، ادبیات نوشتاری ام وحی الهی و نوید آزادی شماست. از خود سؤال کنید، از کجا آمده اید؟ برای چه آمده اید؟ عملکرد و بیلان فعالیت و مبارزه اتان چیست؟ طی سه دهه گذشته از30 خرداد60 تا30 خرداد 89 چه دستاوردی برای خود و مردم میهن داشته اید؟ رجوی و رجوی ها نیز پاسخ دهند، شما و مردم را توجیه نمایند. از کجا تا کجا آمده اند. چه کرده اند، به کجا می روند؟ برادران و خواهران فاز انتقاد و اعتراض و محاکمه و پاسخ شروع شده، سؤال ممنوع، ممنوع شد. از طلوع خورشید تا غروب از خود و فرماندهان سؤال کنید. از مسئول و تحت مسئول ها سؤال کنید، لحظه ای به خواب نروید. از وضعیت انجماد، مسخ شدگی، فراموشی، رکود فکری بیرون آیید، در نسیم بهاری و فرا رسیدن گرمای تابستان انجماد فکری، خواب مطلق توجیه پذیر و منطقی نیست، پس ای برادران و خواهرانم از خلیج فارس تا دریای خزر، از شرق تا غرب میهن، از خواب عبث با رؤیاهایش بیدار شوید، خود را به دیدن سراب ها مشغول نکنید تا از مرداب به سبزه زارها برسید.

برای عضویت در یک تشکیلات باید اصول و اهداف آن را شناخت، عملکرد آن را تأیید کرد، در کمال آزادی و اختیار با آن همکاری نمود، آیا اعضای فرقه رجوی با شناخت کامل و آگاهی به عضویت درآمده اند؟ اجبار و فریبکاری اعمال نشده است؟ شاید بگویید چرا من سازمان مجاهدین را فرقه می نامم؟ چون تمام ویژگی های یک فرقه را دارد، فرهنگ درون تشکیلاتی سازمان تداعی فرهنگ و مقررات رایج فرقه های شناخته شده ی جهان است. از فرقه اسماعیلیه تا فرقه دیوید کورس آمریکا و دیگر فرقه های افراطی مذهبی دنیا. با تفاوت های سلیقه ای و وجوه مشترک بسیار. متأسفانه مجاب سازی افراد، سکت و بسته بودن، شستشوی مغزی و نقض حقوق اعضاءِ، فریب و ارعاب و سرکوب تا خودسوزی و سربه نیست کردن اعضاءِ از مشخصه های بارز فرقه ها از جمله فرقه رجوی است، خودسوزی های 17 ژوئن2003 پاریس، خودسوزی های اعتراضی و مشکوک درون تشکیلاتی، ازدواج های اجباری و طلاق های دسته جمعی، اعلام امامت و ولی فقیه بودن رجوی تا رهبری خاص الخاص او همه نشانگر فرقه بودن او هستند. همین که به اعضاءِ اجازه ملاقات با خانواده ها داده نمی شود نمی گذارند پدر و فرزند بعد از30 سال همدیگر را در آغوش بگیرند نشان از فرقه گرایی رجوی دارد.

به مسعود و مریم اطلاع دهید، یکی از خانواده ها سازمان را فرقه می نامد، حالا اگر به فرقه بودن خود اعتراض و انتقاد دارید، پس لطف کنید به استقبال میهمانان، خانواده های مظلوم به درب باب الاسد تشریف بیاورید، می خواهم لحظه ای دیدار پدر و فرزندی که بعد از تولد هنوز پدر را ندیده است، نظاره کنم، بیایید تا همه با هم اشک بریزیم، رژیم و هرآنچه سد راه شما شده، همه را فراموش کنید، لحظه ای از لاک فرقه ای بیرون آیید، بیایید سیم های خاردار را که گلهای رز و محمدی و یاس را زندانی کرده اند، جدا کنید. گلها دیر زمانی است که با خار همنشین شده اند، پس زندانی و اسیر کردن آنها با سیاجهای خاردار جفای مضاعف است.

من از این تریبون از شخص رجوی، مسعود و مریم می خواهم که هرچه زودتر دستور ملاقات اعضاءِ با خانواده هایشان را صادر کنید. به شما می گویم به نام خدا و به نام قلم و به نام آزادی، به نام مردم ایران فرمان آزادی، ملاقات اعضاءِ با خانواده ها را اعلام کنید. این خانواده ها مزدور رژیم نبوده و نیستند، از بطن خانواده ها و مردم ایران آمده اند، خانواده هایی که هرکدام با کوله باری ازغم و غصه و انتظار و امید خود را به اینجا رسانده اند.

این خانواده ها از آنچه که در درون تشکیلات یا همان فرقه شما می گذرد، خبر ندارند، می بینید و می شنوید گریه می کنند، اشک می ریزند، شیون و زاری سر می دهند، چون نمی دانند در این سرزمین عشق ممنوع است، به خانه و خانواده فکر کردن ممنوع و محکوم است، همسران از طلاق های70 خبر ندارند، بچه ها از جدا شدن بچه ها و متلاشی شدن خانواده ها خبر ندارند، اینها نمی دانند فرهنگ رایج در فرقه ها و تشکیلات چیست؟ از شیوه های پیچیده شستشوی مغزی اطلاع چندانی ندارند. وقتی حرف ها و خواسته های خانواده ها را می شنوم به میزان شناخت آنها پی می برم، مادری دختر و پسرش را صدا می زند که بیاید، به همین سادگی و ارزانی، ولی من می دانم که از دست آقای عباس داوری تا ابریشمچی و خانم مژگان پارسایی و صدیقه حسینی و هر فرمانده ای کاری ساخته نیست، همه مطیع امر و دستور مسعود و مریم هستند. پس من از مسعود و مریم می خواهم به نقض حقوق اعضاءِ و ستم مضاعف به خانواده ها پایان دهید، به حداقل حقوق شناخته شده اعضاءِ احترام بگذارید.

اینکه در جریان کسب قدرت، جنگ قدرت بین شما و رژیم چه گذشته و می گذرد، برای خانواده ها مهم نیست، مربوط نیست، خانواده ها در جستجوی گمشده هایشان هستند، پدران و مادران به ملاقات فرزندانشان آمده اند، خانواده هایی که به گفته شما کانون فساد، مزاحم، انگشت ششم و قلوس تشکیلات هستند، در ایران عشق ممنوع وعاطفه مسدود نیست.

بدا به حال شما، وقتی که به احساسات و عواطف خانواده ها بی احترامی کنید، حقوق خانواده ها را نقض کنید، به عواطف خانمان سوز، فرقه سوز فکر کنید، رجوی از مکافات عمل غافل مشو، آه جگر سوز مادران و رنج پدران را نادیده نگیرید، انسان ها با عشق زنده اند، عشق پرتوی از نور خداست، هرجا که عشق باشد خدا آنجاست، پس چرا شما عشق، مهر، محبت و دوست داشتن را ممنوع کرده اید.

ای رجوی ها لحظه ای به خود آیید، به عشق انسان ها، مهر و محبت مادران، رنج و سختی و دستان پینه بسته ی پدران بیندیشید، نمی دانم با کدام قلم و بیان حرف دلم را به شما بگویم از خداوند می خواهم من و قلمم را هدایت کند تا هرآنچه خیر و مصلحت انسان هاست، بنویسم و به زبان آورم.

پس به نام خدا، به نام قلم و به نام مردم ایران به شما می گویم از لجاجت و خانواده ستیزی، نقض ابتدایی ترین حقوق خانواده ها و اعضاءِ دست بردارید.