بیماری و بحران سراپای رجوی را فرا گرفته، تجمع خانواده هایی که برای ملاقات و نجات فرزندانشان اردوگاه عراق جدید (اشرف) رفته اند، خواب و آرامش را از زندانبانان رجوی گرفته است، آنها دست و پای خود را گم کرده اند و نمی دانند چه خاکی بر سر مسعود و مریم کنند. صدای فریاد ، اعتراض و گریه مادران و خواهران اسرای دربند لحظه ای قطع نمی شود، تا جایی که رجوی از فرط عصبانیت خانواده اسرا را مزدوران رژیم می خواند و اجازه ملاقات با عزیزانشان را نمی دهد.

جنگ الکترونیک صدای بلندگوها از بام تا شام ادامه دارد. چیزی که رجوی هیچگاه انتظارش را نداشت. صدای خانواده ها هر لحظه به گوش فرزندانشان می رسد. آنها را از خواب غفلت بیدار می کند و مشت محکمی بر دهان یاوه گویان عوامفریب است که سه دهه ازعمرشان را به خیانت و ترور و وطن فروشی پشت سر گذاشته و دست بردار نیستند. تا کنون ثمره حضور خانواده ها، فرار چند نفر از اعضای فرقه و از سرگیری ریزش نیروها در اشرف است، چیزی که رجوی ها را به خشم آورده، خانواده ها روزی یک تا چند خشت از قلعه رنجباران می شکنند و جدا می کنند، به امید روزی که همه ی دیوارها فرو ریزند و زندان رجوی بی در و پیکر و حصار شود،تا زمینه ی فرار بزرگ زندانیان فراهم شود.

جالب اینجاست که سنگر خانواده ها خالی نمی شود، از سراسر ایران هر شهر و روستایی که فرزندشان اسیر و گرفتار رجوی شده به درب اشرف می روند و تا آخرین فریاد و خشم خود را به گوش رجوی برسانند و عزیزشان را نجات دهند.

هرگونه جلوگیری ملاقات خانواده ها با فرزندانشان، رسوایی باند تروریستی رجوی را به دنبال دارد، مردم ایران و جهان بیشتر به ماهیت ضد انسانی و نقض حقوق بشر در فرقه رجوی پی می برند.

از طرفی ترس و وحشت بی حد و مرز رجوی از ملاقات اسرا با خانواده اشان آن هم دور از چشم و کنترل و نظارت زندانبانان را نباید نادیده گرفت. راستی در چنین شرایطی وظیفه رجوی چیست؟ چه گزینه ای را باید قبول کرد؟ رویارویی و تضاد و مقابله با پدران و مادران را ادامه می دهد و یا اینکه تسلیم خواست خانواده ها شود و دیوارها را بردارد و شاهد جدایی اعضاءِ و رهایی اسرا و فروپاشی فرقه اش شود؟

رجوی در چنین شرایطی نباید موضع قاطع دولت و مردم عراق را فراموش کند، چون دیر و یا زود باید تن به اخراج دهد. اردوگاه اشغال شده ی اشرف را به عراق تحویل دهد، برای همیشه از خاک عراق کوچ کند؟ به کجا؟ هنوز معلوم نیست، چون هیچ کشوری در جهان حاضر نیست مجاهدین را که نام و نشان و سابقه تروریست بودن دارند را بپذیرد.

پس رجوی باید برای کوچ کردن و ترک عراق آماده شود. با اعضای فرقه که قریب به3400 نفر هستند چکار کند؟

انتقال و جابجایی آنها به اروپا و یا آمریکا و هر نقطه ای از جهان مشکل و محال است، چون هیچ کشوری حاضر نمی شود، اردوگاهی به رجوی ها بدهد. زیرا حمایت علنی و رسمی از تروریست ها جرم و خلاف خواست کشورهاست.