فردی به نام امید (احتمالاً از اروپا) لطف نموده و بعد از کلی اتهام زدن به ما که مزدور رژیم هستیم و... استدلال کرده اگر مزدور رژیم نیستیم، پس چرا تضاد اصلی را که رژیم ملاهاست فراموش کرده و به سازمان مجاهدین پرداخته ایم.

از آنجا که ممکن بود این سؤال برای هر بازدید کننده سایت پیش بیاید لازم دیدم که جوابی هرچند مختصر بدهم.

واقعیت این است که هرکدام از ما جمعیت جداشدگان از سازمان، سالهای سال را در صحاری گرم و سوزان عراق به نیت آزادی و مبارزه با رژیم سپری کرده ایم و زمانی که امثال این آقایان در فرنگستان مشغول خوش گذرانی و دریافت حقوق ناشی از اعتبار ما و مجاهدت ما بودند و تفریح می کردند، ما در صحاری خشک و سوزان عراق سالهای سال کاری جز دست و پنچه نرم کردن با تانک ها و جنگ افزارها نداشتیم و پوتین سربازی از پایمان در نیامده بود، پس اولاً این افراد باید بدانند طرف مخاطب آنها کیست،( کسانی که بیش از 15 و20 سال حتی خانواده خود را هم ندیده اند و با آنها قطع رابطه کرده بودند برای باصطلاح اهداف بالاتر و مقدس تر.)

حالا سؤال من این است که این همه انرژی و مجاهدت و مبارزه ما کجا رفت؟ حاصلش این بود که امروز به ما بگویند مزدور رژیم؟ بعد از این همه سال؟ و راستی چرا تعداد ما" مزدور شده ها"! از تعداد افراد حرفه ای سازمان بیشتر است!؟ و اگر این همه مزدور از سازمان به بیرون صادر شده آیا سازمان مجاهدین شعبه ای از اطلاعات رژیم نیست؟ و هزاران سؤال و اما و اگر.

و مهمترین سؤال که اگر این همه انرژی و مبارزه طولانی مدت امثال ما که حتی هرکدام از ما از نلسون ماندلا رهبر آفریقایی و یاسرعرفات رهبر فلسطینی ها هم سابقیمان در مبارزه بیشتر بوده، در راه درست و اصولی بکار گرفته می شد به اینجا کشیده می شد؟

بر اساس این جمله معروف رجوی که می گفت در زمان شاه مردم می دانستند چه کسی باید برود، ولی نمی دانستند چه کسی باید بیاید! امروز ما می خواهیم مردم آگاه باشند و دقیقاً بدانند چه کسی را باید بیاورند، چون به هر حال حکومت های دیکتاتوری دوام نمی آورند، ولی مردم حق دارند بدانند و این اپوزیسیون های خوش آب و رنگ را بشناسند تا از چاله به چاه نیفتند.

سازمان و فرقه مخوفی که از همین حالا شروع به زندانی و بگیر و ببند و کشت و کشتار و شکنجه دگراندیشان نموده، اگر به قدرت دست پیدا کند چه خواهد کرد؟

سازمانی که پاره های تن ایدئولوژیک و تشکیلاتی خود را دم تیغ داده و به کشتن داد، چگونه می تواند به دیگر احزاب و گروه های مخالف رحم کند، پس همه این موارد به ما گوشزد میکند هوشیار باشیم که چه کسی را بعنوان اپوزیسین و رهبری جنبش ضد رژیم قبول داشته باشیم، تازه روند تحولات نشان داده است که کاراترین و مؤثرترین شیوه در انقلاب و تحول و دگرگونی اجتماعی در ایران شیوه مسالمت آمیز و دموکراتیک و استفاده از انرژی های عظیم داخلی و بین المللی بصورت مسالمت آمیز می باشد و نه شیوه قدیمی و قرون وسطایی سازمان، یعنی خشونت و تروریزم.

پس برای هر حرکتی ابتدا باید این اپوزیسین دروغین و شیاد را به مردم معرفی کنیم، که در کنار آن اپوزیسین مسالمت جو و مؤثر در ایران و جهان خارج راه خود را به پیش خواهد بُرد.