رهبری مجاهدین در توضیحات درون سازمانی بطور مدام انگشت بر جنبه مبارزه خود و الزامات ناشی از آن می گذارند، اما بخش اصلی انتقاداتی که در رابطه با منش های ضد دموکراتیک مجاهدین( جایگاه رهبری، انحصار طلبی، عدم تحمل غیر خودی، انتقاد پذیری و...) طرح می شوند، رابطه چندانی با شکل مبارزه ندارند.

شکل مبارزه، خود به روایت مجاهدین خلق عرصه اصلی اختلافات او با نیروهای دیگر اپوزیسیون است که بطور منظم در نشریات سازمان به «شیخ و شاه» قلمداد می شوند. به یقین این اختلافات واقعی میان مجاهدین خلق و بسیاری دیگر از نیروهای اپوزیسیون است، اما هیچگاه ریشه اصلی اختلاف را تشکیل نمی دهند، چنین اختلافی دست کم نمی تواند دلیل برخورد خصمانه و یا حتی دشمنی نیروهای مختلف با یکدیگر باشد، زیرا اگر آنگونه که همه این نیروها ادعا می کنند، مبارزه آنها در خدمت دموکراسی و حقوق بشر در ایران است، حتی اگر شیوه ها با هم متفاوت است دیگر چرا به عقب مانده ترین اشکال ممکن، برخوردهای کینه توزانه و خصمانه بوجود می آید؟ انیکه بخش بزرگی از اپوزیسیون باور خود به کارآیی و درست بودن راه حل های نظامی و خشونت آمیز در تغییرات سیاسی جامعه را از دست داده است و مبارزه خود را در چارچوب مقاومت سیاسی و مدنی شهروندان جامعه سمت و سو می دهد، بررسی مواضع چند سال گذشته این نیروها نشان می دهد که چنین باورهایی هیچ تأثیری در اعتقاد سازش ناپذیر آنها به ضرورت استقرار دموکراسی در ایران نداشته، حال چگونه است که مجاهدین خلق طی این سالها همواره این نیروها را( استحاله چی ها) را طرفداران «سازش» قلمداد کرده؟ آیا دعوای اصلی سازمان بر سر نحوه چنگ اندازی بر قدرت و انحصارطلبی در این زمینه نیست؟

این انحصارطلبی وعطش رسیدن به قدرت، سازمان را به آن سمت سوق داده است که به چنان اتحادی با صدام حسین دست زند و با تکیه بر دیکتاتوری بیماری که عامل بدبختی های بزرگ مردم عراق و آغازگر3 جنگ ویرانگر و خونین در منطقه بوده است، بخواهد دموکراسی و حقوق بشر را به مردم ایران هدیه کند، اتحادی که متأسفانه از حد برخی کمک های لجستیکی یا اغماض درباره فعالیت های چریکی به مراتب فراتر رفته و فعالیت ارتشی را در بر گرفت که همه ساز و برگ نظامی آن را عراق تأمین کرده و پول هنگفت تبلیغات آن را دیگران می پرداختند.

اپوزیسیون ایران امروز با مسئله ای به نام مجاهدین خلق ایران مواجه است، این سازمان در برنامه های خود و شورای وابسته به آن گرچه به روشنی به مسئله دموکراسی و حقوق بشر برای آینده ایران اشاره کرده، اما درعمل اپوزیسیون و افکارعمومی چه می بینند؟ ایجاد زندان درعراق برای خفه کردن مخالفین، نادیده انگاشتن همه نیروهای غیرخودی، عدم تحمل هر نوع انتقاد از سوی منتقدین در داخل و خارج سازمان، سیاست های اتفاقی و حوادث فرعی نیستند، آیا برای سازمانی که داعیه قدرت در ایران فردا را در سر دارد و خود را هم مدافع دموکراسی و حقوق بشر قلمداد می کند، شکست اخلاقی بزرگتر از این هم می تواند وجود داشته باشد که از همین حالا توسط سازمان مدافع حقوق بشر متهم به شکنجه و زندان اعضاءِ خود بشود؟ افکارعمومی ایرانیان داخل و خارج کشور از خود می پرسند سازمانی که امروز با مخالفین خود اینگونه برخورد می کند، فردا در قدرت چه بلایی بر سر مردم خواهد آورد؟